Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

Pervers fatsoen






Om de opkomst te verhogen werd in 2014 door ambtenaren en politici bedacht dat het wel handig was om de verkiezingen als een show te presenteren, een ordinaire talentenjacht.

Omdat er elders in Brabant gemeenteraadsverkiezingen zijn, komen er weer schitterende rapporten en onderzoeken over het tanende vertrouwen van burgers in de politiek in het nieuws. En betrokken politici uiten hun zorgen over dit gebrek aan democratisch besef.  Ondanks al het harde campagnewerk, de spiegels en kralen, gelooft de burger het niet meer. Hij is tevreden wordt gezegd, niet geïnteresseerd zegt een ander, hij begrijpt ons niet is ook een argument. Allemaal onzin en geredeneerd vanuit politici en hun eigen belang richting het stemvee. Zelfs de onderzoekers vragen alleen aan de slager om hun eigen vlees te keuren, aan de ongeorganiseerde burger wordt niets gevraagd. Er wordt wat verzucht en geklaagd over dat onbegrijpelijke verlies van vertrouwen in dat mooie instituut de democratie. En de oplossing wordt gezocht in nog meer propaganda, nog meer mooie woorden, nog meer vragen stellen aan de georganiseerde burger, nog meer idealen. Van enige reflectie op het verschil tussen woorden en gedrag is nergens sprake.

2,6 miljoen
In mijn ogen gaat dit wantrouwen juist zuiver om het gedrag -en niet al de fraaie intenties die in soms het meest walgelijke en ambtelijke en multi-interpretabele Nederlands worden geformuleerd in raadzalen en kranten. Het gaat om het zichtbare en inmiddels structurele gedrag van overheid en bestuur in de relatie tot ongeorganiseerde burgers, in de verhouding mens-organisatie. Wanneer gaat de politiek het eigenlijk over mensen hebben. Burgers…voor mij betekent dat belastingbetalende eenheden. In Nederland met de maximale waarde van 2,6 miljoen. Op het moment dat een burger de samenleving meer kost dan 2,6 miljoen, wordt deze afgeschreven, is die burger (meestal is dat gewoon een mens) een kostenpost voor de balans van het bruto nationaal product. Zo wordt gerekend met burgers in begrotingen. En mensen zijn niet stom, die weten dit misschien niet precies, maar zijn zich wel erg bewust van deze neerbuigende manier van denken over mensen. Dit is een politiek-bestuurlijke werkelijkheid waar tegen burgers met droge ogen wordt gezegd dat ze meer ruimte krijgen; wel ruimte binnen de paaltjes, want dat is goed voor ze. Waar politici vragen aan burgers op basis van vertrouwen dertig jaar vooruit te plannen, en ze net zo makkelijk na tien jaar de afspraken wijzigen. Dat is eenzijdige solidariteit. Waar het gedrag van de overheid vaak meer lijkt op wantrouwen richting burgers dan een houding van samenwerking. Want samenwerking binnen voorwaarden, sancties en de farce van gelijkheid, is geen samenwerking. Een open samenleving die zich wil richten op één waarheid, is niet open. Bestuurders met de mond vol over integriteit die zelf de schijn tegen hebben, komen niet betrouwbaar over. Partijgenoten op goedbetaalde en verantwoordelijke nevenfuncties waar de louche factoren in het openbaar vanaf druipen, worden beschermd door vrienden die dezelfde clubkleuren dragen; dat is volstrekt ongeloofwaardig, dat is allemaal newspeak.

Colporterende politici en vrijwilligers gaan voor de verkiezingen huis-aan-huis de deuren af in geselecteerde wijken waar marketeers van zeggen dat daar nog potentieel te benutten is.

Bestuurlijke continuïteit
Er liggen torenhoge stapels met rapporten over de kwaliteit van besluitvorming, van wetgeving op alle bureaus van ambtenaren en politici. De implementatie van beleid, de perverse effecten van de goede bedoelingen. Als de politiek zich dat nou eens aan zou trekken…het edele handwerk, het herstel van vertrouwen. Dat als je a bedoelt, je het dan ook zo regelt dat er a uitkomt.
Maar oh, dat is zo typerend voor het Hollandse fatsoen, in debatten zeggen dat je iets heel erg vindt,
dat je het niet zo had bedoeld, en zo je geweten schoon spoelen. Want je hebt je uitgesproken. En dan voor de bestuurlijke continuïteit instemmen met het voorstel, en dus niet de verantwoordelijkheid nemen voor je uitspraken. Dat is ronduit onbetrouwbaar gedrag in de ogen van de meeste mensen die ik ken. Dat noem ik pervers fatsoen of fatsoenlijke perversiteiten.

Deze winkel is alleen tijdens de uitverkoop open, als de stemmen verkocht moeten worden. Buiten het outletseizoen zijn de deuren gesloten.