Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

Medelijden





De sloopkogel is het verdriet van Tilburg. De verhalen en levens van mensen die de stad gemaakt hebben worden nu al sinds de jaren vijftig als een soort patroon van macht ontkend, ontkracht en nu zelfs verkracht. Vooruitgangsdenken legitimeert de karaktermoord op een stad die een eigen verhaal en opbouw heeft in de geschiedenis van Nederland. Dat is voor niet-Tilburgers heel moeilijk te begrijpen. Het past namelijk niet in de lesjes die zijn gevolgd op alle opleidingen die het woord ‘kunde’ in zich hebben. Waar jonge geesten worden klaargestoomd om binnen de lijntjes te lopen. En vooral niet terug te kijken. Niet te leren van je voorouders, niet te luisteren naar oude wijsheden én vooral niet te hoeven terugkijken op het spoor van verdriet, ellende en verderf wat je achterlaat in de gemeenschap waar je aan je carrière hebt zitten prutsen. Nu vooruit is dan de slogan.

Vooruitgaan op de ingeslagen weg van onze samenleving, is in mijn ogen met je ogen open een afgrond inrennen. Alles piept en kraakt om ons heen. De pijlers van ons geloofsstelsel staan op instorten: economie, geld en wetenschappelijk verantwoorden van niet-wetenschappelijke kundes omdat ze toevallig worden onderwezen op een universiteit. Bijna fundamentalistisch wordt er vastgehouden aan de sharia van het bankwezen en de consumentenpijler die noodzakelijk is voor het voortbestaan ervan; extremistisch wordt er vastgehouden aan zelf bedachte wetmatigheden van groei en deugd en het ontkennen van Natural & Common Law. Ik vrees dat ‘onze wijzen’ niet eens weten wat deze wetmatigheden inhouden. Wetmatigheden die op alle niveau’s van het leven geldig zijn, maar niet in het openbaar bestuur. En dus fantaseert men er maar op los over morele waarden en fatsoen. Met het eigen zieke ego als vertrekpunt. Zonder basis, zonder kennis, zonder ervaring.

En Tilburg als oefen- en speeltuin, een gemeenschap van mensen meetrekkend in hun ellende. Althans, daar heb ik dan mijn blik op gericht. Vermoedelijk kijk ik naar volstrekt geaccepteerd gedrag, en zal het in geen enkele andere stad of gemeenschap in Nederland anders zijn. Het gedragen geloof in dit mooie land is immers die in de Rentegod. De gemeenschappelijke consensus is gebaseerd op verknipt gelijkheidsdenken en het veroordelen van een ander om het eigen geweten te sussen. Maar in Tilburg is het zo zichtbaar. Omdat deze stad niet voldoet aan de geijkte patronen, waar je risicoloos je ruimtelijke kundes op kunt loslaten. Tilburg heeft zich nooit ontwikkeld volgens de boekjes, de theorie van de boekjes loslaten op Tilburg is vragen om ellende. Tilburg is een stad die vraagt om bezieling, wie zich met hart en ziel verdiept in deze stad, ziet de parels liggen. Wie zijn hart en ziel niet gebruikt ziet alleen een grijze en lelijke stad. Tilburg is namelijk al eeuwen gewend om in kerkelijke en clericale onderdrukking te leven, de gemeenschap is geoefend in het verbergen van haar waarden; voordat een buitenstaander ermee wegloopt.

En alsof er al niet genoeg ellende is aangericht om de ziel van Tilburg onherstelbaar te verkrachten, gaat ook het jonge ‘ambitieuze’ en kundige stadsbestuur van Tilburg vrolijk door met die uitverkoop. Onder het mom van vooruitgang. Omdat een ideale winkelstraat nu eenmaal maar 6 meter breed is. Omdat het stadskantoor verrotte luchtleidingen heeft. Omdat de buit al is verkocht, maar dat is nog niet verteld aan de goegemeente. Daarom moet er 70 miljoen uitgegeven worden om het aangezicht van de binnenstad onherstelbaar te anonimiseren. Om de geschiedenis van de stad te overvleugelen met ‘duurzame’ tijdelijkheid.

Net zo duurzaam als de energiezuinige woningen die in de stad worden gebouwd. Wie eens gaat kijken ziet dat duurzaamheid wordt bereikt door de grond en de woning vol te stoppen met gif en plastic. Met spullen die niet vergaan, maar wel dieren en bodem vergiftigen en verstoppen. Met materialen die zelf een ‘footprint’ hebben, waar ik geen verantwoordelijkheid voor zou wensen te dragen. Weleens naar de plastic soup gekeken in de Pacific, met spullen die deze afvalstroom veroorzaken maken wij onze omgeving ‘duurzaam’.

Bestuurders die hier trots op zijn, omdat ze zo’n enorme bijdrage leveren aan de gezondheid en het voortbestaan van moeder Aarde of meer specifiek het bestaan van de mens op Moeder Aarde, schijnen ook het verstand te hebben om te kunnen beslissen over mensenlevens, onderwijskwaliteit, jeugdzorg, kunst & cultuur en ruimtelijke ontwikkelingen in een gemeenschap.

Het meest treurige is misschien nog wel dat al deze ‘kundige’ mensen écht geloven wat ze zelf zeggen, écht geloven wat ze napraten uit boekjes. Want van enige zelfgestuurde hersenactiviteit verdenk ik ze niet. Ja hooguit ergens onderaan in de kwab, waar de maat van je lul en de afstand van je urinestraal het zwaarste gelden. Waar een schouderklopje van een baas je ego doet groeien en de zelfovertuiging laat stijgen…  Waar macht je het gevoel geeft van een orgasme en besluitvorming veel weg heeft van een wedstrijd tussen twee gladiatoren, waarbij het niet interesseert wat de uitkomst is van het gevecht, als je maar wint. In deze geestelijke armoede wordt nu besloten om het Tilburgse stadhuis te ‘renoveren’.

De gemeente Tilburg publiceert een verhaal over hoe blij ze is met alle studies om er vervolgens niets anders mee te doen dan kleurtjes te veranderen. Ook wordt niet de moeite genomen om onderliggende stukken en adviezen openbaar te maken, we mogen het doen met de interpretatie van het bestuur… Burgers, buitenlui en schreeuwers hebben hun best gedaan om die hoofden te masseren en aan te zetten tot een beetje liefde, een beetje verder te gaan dan die reptielenbenadering van openbaar bestuur. Het heeft niet mogen baten; het stadsbestuur heeft de kleurtjes van het megalomane ontwerp laten wijzigen op de artist-impressions en daarmee is de kous af. Het heeft alleen heel veel geld en moeite gekost om te laten beschrijven wat iedere ‘simpele ziel’ in Tilburg met wat huiswerk ook zelf kan concluderen. Dat het namelijk niet past om Stadhuis en Paleis te verbouwen tot een 12e deel van de winkelmall die de stad niet wilde. Dat het namelijk niet past om een potentieel rijksmonument te verkrachten zodat het de Rentegod kan dienen. Dat het niet past om een Paleis te zien als een verlengd kantoorgebouw. Dat het niet past om een stad waar 10% van de inwoners nog net droog brood kan eten, duizenden meters consumentenkerk erbij te bouwen. Dat het een grove belediging van een gemeenschap is om dit door te duwen onder het mom van vooruitgang. Welke vooruitgang? Ik zie alleen carrières van drie mannen erop vooruitgaan en de winstmarges van vastgoedontwikkelaars die Tilburg nog net weten aan te wijzen op de kaart met een beetje mazzel.

De stad, haar inwoners, haar geschiedenis én haar toekomst zijn de grote verliezers.

En zelf weet ik even niet wat ik moet voelen bij zoveel volksvernakkelarij. Mijn minachting vormt zich langzaam om tot diep medelijden. Diep medelijden met de onderontwikkelde geesten die menen verantwoordelijkheid te kunnen dragen voor een gemeenschap. Die geloven dat ze een publieke taak dienen door economische belangen te behartigen. Die geloven dat napraten wat ze geleerd is, getuigt van grote wijsheid. Die geloven dat de wereldgeschiedenis begint op hun geboortedag. Die geloven dat wat ze op school geleerd is, grenst aan waarheid; maar zelf niet op zoek gaan naar hun eigen waarheid. Mensen die geloven dat het treden in andermans voetsporen getuigt van leiderschap…

En dat economische vooruitgang geen mensenlevens kost…

Door Suzan Fikke