Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

TilburgZoap - Aflevering XIII

Banner-13

Fons de Peuter keek de Kromme met een korte, maar dit keer opvallend dwingende hoofdknik aan. Een knik die de Kromme maar al te goed kende van de vele gesloten deuren waar zij samen voor hadden gestaan. Hij voelde de pijn in zijn schouder nu al. Hij zakte lichtjes door de knieën, kromde zijn lichaam zijdelings naar de wc-deur en plaatste zijn voet schrap tegen de achterwand van de wc. Met een daverende klap sloeg de wc-deur uit slot en hengsels, een geraas dat verstomd werd door een doffe bons van hout op stof, direct gevolgd door een schreeuw van pijn en woede en eindigend in een gedempt gekreun en amechtig zuchten.

De Peuter glimlachte naar de Kromme, die met zijn hand zijn pijnlijke rechterschouder streelde."De volgende keer jij, de Peuter!", grimlachten zijn van pijn verwrongen lippen.
"Verdomme", vloekte de Peuter, toen hij de wc-deur van de in een zwart pak gestoken man op de vloer lichtte. "Verdomme", zei ook de Kromme, toen hij die karakteristieke 60-jaren snit, de veel te brede revers en het armoedige geitenwollen weefsel herkende.
"Godverdomme, De Peuter", reageerde nu ook het slachtoffer in wat krachtiger termen, "wat doe jij in hemelsnaam hier...!?"  Hij probeerde overeind te krabbelen, wat hem gezien de staat van zijn kneuzingen nooit gelukt zou zijn, ware het niet dat de Peuter hem een helpende hand toestak. De Peuter duwde het hoofd van zijn voormalige collega van de Directie Bijzondere Inlichtingenmiddelen onder de kraan van de wastafel en liet het koude water rijkelijk en met grijnzend genoegen in diens nek lopen.
"Ok, ok, het gaat alweer", proestte zwartpak en dook onder de dwingende handen van de Peuter vandaan.
"En wat denk jij, Constant Vermogen, dat je hier zoal aan het doen bent?", vroeg de Peuter, "wat heeft de AIVD in godesnaam met míjn onderzoek te schaften..?!"
"AIVD...? Man, denk je dat ik het daar zo lang zonder jou had kunnen uithouden?"
Vermogen grijnsde veelbetekenend.
"Ik ben daar al weer ruim een jaar weg. Ik werk nu bij Bureau Consort. Maar uhhm... sorrie, meer kan ik je er echt niet over vertellen".
"Spreek op, Vermogen, zeg het me! Je gaat me toch niet vertellen dat je betrokken bent bij dat zogenaamde externe onderzoek naar het functioneren van de gemeenteraad?"
Constant Vermogen knikte. "Nou ja, ik ben bezig met het vooronderzoek. Ik....".
Hij keek in het toilet en zag de loszittende plafondtegel.
"Jezus, hebben jullie ‘m gevonden? Hoe wisten jullie daarvan? Jullie zijn toch bezig met die zaak van die plafondschijter? Die zaak heeft hier niets mee te maken, Fons. Dit is van een andere orde. Hier moet je je niet mee bemoeien, geef die enveloppe aan mij!"
De Peuter keek hem vragend aan en knikte vervolgens met zijn hoofd richting de Kromme. De ‘Doe Het Nu'-knik wist deze en hij klom op de toiletpot en tastte door het gat in het plafond. Twee tellen later hield hij triomfantelijk een aktenenveloppe in zijn hand.
"Wat is dat voor een enveloppe, Vermogen?", vroeg de Peuter nu op ondervragerstoon. Hij kon een nieuwe knik richting de Kromme nog juist onderdrukken.
De Kromme haalde opgelucht adem.
"Weet je hier dan écht niks van...", antwoordde verfomfraaid zwartpak beduusd. "man, je confrater heeft dynamiet in zijn handen!"
"Verklaar je nader, Vermogen!"
"Ok, ok, rustig maar. Ik heb hier in het stadhuis contact met een klokkenluider. Nee, niet die plafondschijter van jullie". Terwijl hij dit zei, betrapte Constant Vermogen er zich op dat hij hier nu niet meer zo zeker van was.
"In die enveloppe zit het materiaal dat hij me beloofde. Man, dit is ‘Klik!, knal!, weg!'-materiaal. En wat die plafondschijter betreft, daarover zou je je licht maar eens moeten gaan opsteken in café De Troubadour. Geef me die enveloppe, alsjeblieft!"
De Peuter knikte alsnog wraakzuchtig richting de Kromme, die een dikke stoflaag plagerig in het gezicht van zwartpak blies en hem de enveloppe overhandigde.
Constant Vermogen opende de enveloppe en haalde er een stapel a4-tjes uit. De Peuter herkende schielijk de vele T-logo's.
Zonder zich om de Peuter en de Kromme te bekommeren, begon Constant Vermogen te lezen, gehaast, opgewonden en steeds sneller bladerend, waarbij een paar a4-tjes op de grond vielen.
De Peuter knikte en de Kromme raapte ze gedienstig op en gaf ze aan zijn uit puur ongeduld heupwiegende baas, die nu ook begon te lezen.

Een paar minuten later keken de Peuter en Vermogen elkaar met verontruste blikken aan.
"Verdomme, Constant", stamelde de Peuter, "dit is inderdaad dynamiet! Dit heeft inderdaad niets meer met dat geklieder van die graffity-tovenaar te maken. Maar wat hebben het Pieter Vredeplein, de Mall en die megabioscoop op Stappegoor te maken met dat onderzoek naar het functioneren van de gemeenteraad? Bureau Consort kan dit niet aan. Hiervoor moeten we bij wat hogere echelons aankloppen".
Constant Vermogen glimlachte. "Wat denk je, Fons? Dacht je echt dat ik de AIVD zou inruilen voor een of ander organisatieadviesbureautje?".
Er verscheen een brede grijns op zijn gezicht. Ook de Peuter begon te grijnzen. "Jij, rat", bulderde hij en op hetzelfde moment herinnerde hij zich het tweetal van zojuist. "We moeten stil zijn. Ze zijn hier nog ergens. Wie is die klokkenluider?"
"Ik weet het niet. Nog niet. Maar ik heb een vermoeden."
"De plafondschijter?"
"Eerst dacht ik, zeker niet. Nu begin ik een beetje te twijfelen. Maar ik heb nog geen naam..."
"Smolders, van den Hout, die Tilburgse Wilders?"
"Nee, idioot. Smolders dénkt veel te weten. Maar die weet niks. Als hij de klokkenluider zou zijn, dan lag hij nu op dat kerkhof naast de zerk met dat graffity-shirt. Die van den Hout, die zit te vaak in Brussel, heeft trouwens ook geen geld voor die dure spuitbussen. En Möller!? Schei uit, die is veel te druk bezig met de oprichting van zijn eigen TOT of TPVV, nee, we moeten het heel ergens anders zoeken..."
"Je weet daar ook al van? Van die grafschenning?"
"Man, ik lees ook het Brabants Dagblad! Het schijnt overigens dat de journalist die over deze affaire schreef, er nu bij het Brabants Dagblad uit is gegooid. Ik zei al, ga je licht maar eens opsteken bij dat café. Café De Troubadour..."
"Ok, we moeten er hier nu zo gauw mogelijk vandoor. Hou me op de hoogte, met heel je vermo...", maar zwartpak onderbrak haastig dit tot oervervelens toe herhaalde cliché. "For old time sake, old boy, ik ben je nog iets schuldig. Maar kom de volgende keer niet gelijk met de deur in mijn smoel vallen!"

De volgende dag reed de Peuter in alle vroegte nog eens langs alle plaatsen waar de plafondschijter zijn kunstwerken had vertoond. Uit nieuwsgierigheid nam hij ook even de Hasseltrotonde, waar hij tevreden vaststelde dat het rond te draaien huis nog steeds ongeschonden op dezelfde plaats stond.
Op weg naar café De Troubadour besloot hij een broodje te eten op het in de volksmond al als zodanig bekend staande Niet-Te-Vreten-Plein. Hij verbaasde zich over de in de pers zo geroemde grotestadsallure van het plein. Overal was het nog opgebroken. Ok, de gebouwen waren on-Tilburgs hoog en evenzo sjiekbepleisterd. Maar om deze grootdorpse pretentie nu te vergelijken met de Eiffeltoren!?
"Vreeman, Vreeman", mompelde hij nauwelijks hoorbaar, "Zaanstad was natuurlijk ook geen New York, maar om nou...".

Hij botste tegen een wat smoezelig geklede man op, die van zijn verontschuldigingen gebruik maakte met een "Hedde gij unne neuro vur men?" en de Peuter duikelde in zijn jaszak een twee-euromuntje op. Hoe snel die inflatie om zich heen grijpt, bedacht hij en hij keek op zijn horloge.
"Ok, keep the change, halve-euro-boy, koop iets leuks voor je zelf, ik heb geen tijd voor wisselgeld, ik moet me gaan bezatten in het café." Hij opende de deur van café de Troubadour, verbaasd dat de Kromme niet op de afgesproken tijd hier was.

Binnen keek hij geroutineerd rond, alsof hij alleen maar wilde weten of zijn eigen kruk onverhoopt bezet was. Het café was op de cafébaas en één enkele gast na leeg. De cafébaas keek hem aan alsof hij scheen te denken "Man, dat je vannacht ruzie hebt gehad met je vrouw, ok, maar hang niet de patser uit die denkt mij hier uit te kunnen kopen". 

Hij zat aan een tafeltje in de hoek. De Peuter herkende hem direct. Ja, het was dezelfde vleziggelijfde baardmans die hij op dat zebrapad op de Heuvel zijn eigen movel op z'n mobieltje had zien lezen.
"Goede na-morgen", begon hij onhandig. "Is het correct als ik vaststel dat u een week geleden uw literaire behoefte stond te bevredigen op dat zebrapad, terwijl ik u nauwelijks kon ontwijken?"
Baardmans keek op en grijnsde breed van achter zijn halfvolle glas Trappistenbier.
"Literaire behoefte? Leuke binnenkomer. Literaire behoefte! Nee, literair zijn m'n behoeftes op zo'n mobiel communicatieding nog nie zo. Maar hoe witte gij trouwens dat ik nie mee ons Hetty aan het emailen was?", sprak Baardmans van achter zijn halflege glas Trappistenbier. Hij nam nog een slok en liet zijn ogen over de Peuters lichaam glijden, waarbij deze zich onaangenaam naakt voelde.
"Maar ge hed gelijk", vervolgde Baardmans. "Ik was un aflevering van die'n webzoap aan ‘t lezen. En nou zek bezig ‘n vervolg te schrijven... En jou kennik ook!"
"U kent mij?", vroeg de Peuter verbaasd.
"Tuurlik, ‘n goeie journalist houdt alles bij. Gij zet natuurlik op zoek naar diejun plafondschijtert. Nou, geloof me, daor zulde gij nie veul meer van heure nie. Ze zijn allebei opgehauwe. D'n ene heeft z'n eige litterair dood verklaard en d'n andere heeft z'n burgemistersketting overgedroage aan een of andere doodgraover en nog zo iemand, ik weet nie meer zo precies hoe die hiet..."
Fons de Peuter realiseerde zich dat hij hier niet veel wijzer meer zou worden en haastte zich naar buiten.
Nog steeds geen Kromme. Zat die verdomme nog steeds uit te zweten in de gaysauna!? Hij pakte zijn mobiel om hem te bellen, maar zag direct het sms-bericht van het hoofdbureau. De plafondschijter bleek weer te hebben toegeslagen.
Op de toiletten van de bestuursetage van het stadhuis aangekomen zag hij nog juist hoe Constant Vermogen op een brancard werd weggedragen. Een medewerker van het BAT was bezig de graffiti op de muur te verwijderen. Nog net kon hij het tekstrestant lezen: 

Al zijn ze bij Pieter Vreede, Stappegoor en Mall nog zo snel,
Lectori Salutem Tilburgi achterh...

De rest was al onleesbaar.
Wat hij wel zag, was dat de BAT-medewerker een roze oorringetje droeg en onder zijn rode overall een felroze stropdas.
Hij pakte zij mobiel en drukte op geheugentoets 1.
"Ik wil onmiddellijk drie lokhomo's, vandaag nog. Eentje bij de parkeergarage, eentje bij het kerkhof en eentje hier bij de toiletten!"
"Drie...!? Idioot, over twee maanden is het roze maandag, hebben we alle inzet nodig. Weet je hoeveel budgeturen lokhomo we hebben...!?"
De Peuter drukte onmiddellijk af en typte driftig een uitgebreid sms-bericht. Hij had toch een beetje 'n schuldgevoel overgehouden, nadat hij de Kromme zo bruut de voordeur van Smolders' huis had laten inbeuken.

Hij las de laatste alinea nog eens over, bedacht zich dat regels inderdaad regels zijn, niet meer en niet minder en klikte op de verzendknop... 

Tekst: Alard Govers
Illustraties: Hjalmar van den Akker