Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

TilburgZoap - Aflevering XXI


Farinaz Aryanfar

De Peuter liep langzaam achter de gespierde goeduitziende jongeman aan. Ze kwamen aan in een grote witte en paarsachtige wachtkamer. “Wait here please” zei de jongeman nonchalant en liet De Peuter daar alleen. Wat deed De Peuter hier in godsnaam ook alweer? Last time he checked, was hij nog in het ziekenhuis, met een gebroken nek, of waren het zijn benen? Of allebei? Het had geen zin, hij kon het zich gewoonweg niet herinneren.

Daar zat hij dus, in een kamer met chic stoelen wiens kleuren van lichtpaars overging naar wit. Verderop was er een hal waar de jongeman in was verdwenen, en in de wachtkamer was maar behalve de deur waar hij binnen was gekomen, nog een deur met een board erboven: “Promoter’s room”.Waar was hij eigenlijk? Was dit een geheime salon in het ziekenhuis of hoe zat het eigenlijk?De deur van de Promoter’s room werd open en een lange man met een grote grijs-zwarte snor en een grote bril kwam naar buiten. De Peuter kende dat gezicht.

Hij had boeken van die gozer gelezen. Maar als hij een schrijver is, wat deed hij hier dan? In een promoter’s room? Er kwam na een half uurtje of misschien drie kwartiers (of misschien nog langer, wie kan het weten?), een andere jongeman, van diezelfde hal waar de vorige jongeman in verdwenen was, verschijnen en riep: “follow me please, Mr. De Poiter”. De Peuter stond op, en ging de jongeman achterna. Er was iets mis met die man, hij kon het gewoon zien, maar hij kon zijn vingers er niet op zetten. Ze kwamen op gegeven moment bij een mooi versierde zilverkleurige deur aan, de jongeman opende de deur voor hem open en duwde De Peuter naar binnen. De deur ging achter De Peuter dicht. De Peuter was ineens in een dood normale office belandt. Voor hem zat er een jong tenger meisje achter haar laptop te typen. Ze had een of andere plastic zak aan haar haren -of beter gezegd: over haar hoofd- een van die plastic dingetjes dat vrouwen over hun hoofd trekken als ze hun haar aan het verven of permanenten of dat soort vrouwelijke dingen zijn.Het meisje was een jaar of 22, ze zag er “goddelijk” uit, die plastic zak na. Het meisje keek op, met een devilish glimlach.  Net op dat moment kwam een jongeman naar binnen, “Miss God, the devil has sent you some flowers. Thanking you for the dance last night.-“Can’t you see I am busy right now? I have only thirty minutes to finish this story.De jongeman liet de rozen naast de andere en mompelde net hard genoeg zodat De Peuter het nog kon horen: “Earth has to pay for her bottom-shaking last nightEven later van haar laptop naar De Peuter. What the hell are you doing in here?” zei ze verbaasd.

Ze keek terug naar haar laptop, zoekend in woorden die ze geschreven had en dan weer terug naar De Peuter. Well I think you are in the wrong story, damn it.Watch that tongue you lady, you could cause major problems with those words” werd door de speakers uitgezonden. De Peuter schrok van die stem, en sprong achteruit. Hij begreep hier totaal niets van. Well, I have to take a shower for now” zei het meisje, “I am coloring my hair as you have noticed, so I can’t make a huge change to this storyline, but who cares, the zoaps were really into a multi language, fairytale change. And you won’t even notice this, while experiencing it as a dream”.Er kwam alweer een jongeman de kamer binnen. “What have you done to your wings?” zei het meisje tegen de jongeman en opeens wist De Peuter wat er mis was met die jonge mannen. I tried washing with everything, but it didn’t go off, I think I need to take them to the dry cleaner’s”. No way, they will ruin the soft edges with those chemical stuff they use, just use Vanish” zei het meisje knipogend naar De Peuter.  Er was iets geheel mis met dit hele verhaal, ook met hem zelf, waarom begon hij in zo’n fout Nederlands grammatica- spellingachtige manier denken, en wat wist het meisje over Vanish, was dat een of andere tip?
“Meneer De Peuter”, zei de verpleegkundige, hem wakker makend. “Uw ontbijt!” De Peuter deed zijn ogen open. Bah, dat vieze ontbijt hier ook, daar had hij geen zin in. “Waar is mijn krant?” Wat had hij raar gedroomd de afgelopen avond. Alleen het gezicht van het meisje bleef in zijn gedachten doorboren. Hij kende dat gezicht, of minstens, dat gezicht ergens gezien. Maar waar? Daar kon hij net niet op komen. De verpleegster kwam terug en gaf de krant aan De Peuter. En het eerste wat hij zag was de volgende kop “Zeker 8.500 doden bij aardbeving China”. Dus dat was wat die jongeman bedoelde met “bottom-shaking”. Dat kan toch niet? Dat was toch maar gewoon een droom, of toch niet…?! 

Tekst: Farinaz Aryanfar
Illustratie: Hjalmar van den Akker