Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

De ShoppingMall


DE SHOPPINGMALL
Voetstappen galmden door de Heuvelstraat. Bradley voelde zich wel een beetje schuldig, hij wist heel goed dat hij hier niet mocht komen van zijn ouders maar dat maakte het niet minder spannend. Hij liep tussen zijn vrienden in, wat hem een veilig gevoel gaf. Hij vond ook wel dat zijn vader het er een beetje zelf naar gemaakt had, met zijn verhalen over vroeger, toen dit nog een bruisend centrum was.
De wind gierde langs de vervallen gevels en hier en daar kraakte het. Bij sommige panden waren de planken van de ramen getrokken en keek je in een diep zwart gat waar eens misschien wel een kleurige modezaak had gezeten en waar muziek uit de open deuren had geklonken.

Een beetje schuw bewoog het groepje jongens zich voort, je moest tenslotte wel oppassen. De meeste mensen waagden zich niet in het centrum, waar zich nogal wat ongure types ophielden. Een paar jaar geleden ging het nog wel, toen had de gemeente veel voormalige winkelpanden verhuurd aan kunstenaars, maar door de toegenomen criminaliteit waren zelfs die vertrokken.

Ze kwamen aan bij een groot plein, waarvan het grootste gedeelte braak lag. Er werd hier echter al jaren niet meer gewerkt. Dit plein, de Heuvel, wist Bradley, zou nooit meer de glorie krijgen die men destijds in gedachten had. Op een flard van een spandoek kon je nog zien hoe het had moeten worden, fris en groen met veel lindebomen. Zijn vader had hier dus nog rondgelopen, met een groep vrienden, achter de meiden aan en naar de koffieshop en naar de bioscoop. Wat een waanzinnige tijd moet dat zijn geweest, dacht Bradley. Maar ja, dat was allemaal voor de komst van de Shopping-mall, waar je tegenwoordig alles kon kopen wat je wilde, als je rijk genoeg was tenminste. Vanuit hun flat kon Bradley iedere dag de lange rij vierwiel aangedreven SUV’s zien, op weg naar de mall om hun auto’s vol te laden met dingen die ze bij Bradley thuis nooit konden kopen.
Vroeger was dat wel anders, vertelde zijn vader altijd, dan ging je met het gezin naar de stad om te winkelen en kon je hamburgers eten bij de mcDonalds. Ongelofelijk.

Leroy, die toch een beetje de aanvoerder was van het vriendengroepje, stopte bij een enorm grijs gebouw. Vroeger een megabioscoop geweest, maar nu een dreigende steenklomp tussen de andere vervallen gebouwen. ‘Hier is het,’ fluisterde Leroy, die opeens een beetje minder stoer overkwam dan normaal. Ze slopen naar binnen en Leroy klopte op een vermolmde deur. Het afgesproken teken, het ritme van;’Daar wordt aan de deur geklopt,’een liedje uit de tijd dat gewone mensen nog Sinterklaas vierden. Dat was nu alleen nog maar voorbehouden aan de rijken. Het heette ook geen sinterklaas meer, maar ‘Santa Claus,’een samenvoeging van kerstmis en sinterklaas,een drie maanden durend feest waarbij men zoveel mogelijk probeerde te eten en te drinken. Er werden zelfs eetwedstrijden georganiseerd bij de mall, had Bradley gehoord.

Na enige tijd ging de deur open en werden de vrienden binnengelaten door een tandeloze man, gekleed in trainingspak en baseballpet. Meteen trok Leroy drie briefjes van vijftig uit zijn broekzak en verruilde deze zwijgend voor een rood met wit gekleurd doosje. Bradley vroeg zich nog af waar hij dat geld vandaan haalde, maar zei wijselijk niets. Snel verlieten ze het pand en eenmaal buiten openden ze het doosje en namen ieder een sigaret. Schichtig om zich heen kijkend inhaleerden ze de rook van het verboden genotsmiddel. Het was natuurlijk wel oppassen, want als ze gepakt werden….Bradley durfde er niet aan te denken. Zeker nu sinds kort de sharia was ingevoerd voor minvermogenden. Nu gingen ze allemaal wel iedere dag braaf naar de moskee, maar toch….

Nog lang daarna dacht Bradley aan zijn avontuur in het centrum van Tilburg en hij droomde over hoe het ooit moest zijn geweest, met café’s en terrasjes, bioscopen en snackbars voor iedereen. Vanuit zijn slaapkamerraam keek hij met knorrende maag naar de file, op weg naar de mall.

Deze column is eerder gepubliceerd in stadsmagazine Tillywood