Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

Madeltar's Gids voor Tilburg: 'Degradatie'

Madeltar

Deze week: 'Degradatie'

Beste Madeltar,
het gaat niet goed met de lokale voetbalclub Willem II? Is dit de eerste keer dat ze zo in de problemen zitten? Als fan ben ik hier natuurlijk niet zo blij mee. Ik zou hier graag meer over weten? 
Groetjes, Bint #madeltarsgids

Beste Bint,

Dat zijn meer dan 140 tekens. Het verbaast me dat je ze in één tweet hebt gekregen. Technisch gezien zou ik je moeten diskwalificeren maar omdat dit de leukste vraag is die ik deze week ontving heb je geluk.
Om in te gaan op je vraag: dit is bij lange na niet het eerste seizoen dat Willem II in de problemen zit. De veteranen onder de voetbalfans herinneringen zich bijvoorbeeld nog het rampjaar 1951, toen de berucht opvliegende coach Milo Snels in een vlaag van verstandsverbijstering het voltallige elftal en twee reserves ontsloeg, noch zullen supporters van de oude stempel met graagte terugdenken aan de eerste wedstrijd van het seizoen '83-'84, toen doelman Jan Pekelharing vlak voor de rust werd getroffen door een verdwaalde kogel.
De meest interessante katastrofe waarmee Willem II in haar 142-jarige bestaan heeft gekampt betreft echter de in theorie haast onmogelijke situatie waarin de club zich in het jaar 1973 geplaatst zag. Zelfs nadat de Tilburgse club al vroeg in het seizoen naar de onderste sporten van de eredivisieladder afzakte en op of nabij de degradatiestoel bleef hangen, bleef het team Europees voetbal spelen; de UEFA cup kijkt immers naar de prestaties uit het voorgaande jaar, en in 1972 waren de Tilburgers netjes vierde geworden.
1973 eindigde in zowel een overwinning als een grandioze deceptie. Het ontstellende resultaat van de gespeelde wedstrijden was dat Willem II in de zomer van '73 zowel Europees kampioen werd als nationaal degradant.
Bij de huldiging werden noodgedwongen de nodige concessies gedaan. Nadat de spelers eerst op het stadhuis door de burgemeester van Tilburg enthousiast waren onthaald en geprezen, werd het elftal in de spelersbus naar het Willem II-stadion gereden, waar de supporters hen met afval en emmers uitwerpselen bekogelden. Gemengde gevoelens heersten.
Toenmalig verdediger Musson Kaptanoglu beschreef vele jaren later in zijn memoires ('We are the losers', Kluitman 1999, niet langer verkrijgbaar) de licht ontvlambare sfeer:
“Het was pure terreur daar, pure hectiek. De fans hadden de bus beet. Ze schudden hem door elkaar. Het leek een aardbeving. Ik stond doodsangsten uit. Ik stootte Eddie (spits Ed Tuyt, red.) aan en zei: 'We worden voor de leeuwen geworden, Eddie jongen. Als de pers ons niet verscheurt doen de fans dat wel.'”
De Letse rechtsbuiten Panta Raay probeerde uit de bus te klimmen en werd door het bestuur van de supportersvereniging meegesleurd. Tot op de dag van vandaag is hij vermist, en in 1981, toen de fans eindelijk weer bedaard waren, heeft de stad om de Letse betrekkingen te verbeteren een klein monument voor hem onthuld. Je vindt het bij de Schouwburg Promenade; het zwarte silhouet van de rechtsbuiten, bevroren halverwege zijn vlucht, een onsterfelijk monument tegen het voetbalgeweld.
Ik hoop dat ik hiermee je vragen heb beantwoord, Bint!

Vragen? Vragen! Tweet ze naar @madeltar o.v.v. #madeltarsgids