Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

Ja ja, het was weer feest...

Een artikel in het decembernummer van Tilburg Magazine bracht de Tilburgse gemoederen in de arena van de Tilburgse gemeenteraad een tijdje terug weer heftig in beweging. Onder de titel 'Partijen maken zich op voor verkiezingsstrijd' liet het blad een drietal fractievoorzitters van collegepartijen aan het woord...
Erg verrassend werd het artikel daarmee dan ook niet. Want laat je politici aan het woord, dan weet je dat hier en daar best een zinnig woord zal vallen, maar dat de inhoud vooral een herhaling is van partijpolitieke standpunten. Op zich is daar niks mis mee. Maar de oppositiepartijen CDA, LST, AB en D66 waren razend. Op zijn minst was ook dat begrijpelijk.Jaja.....

Had je de oppositie aan het woord gelaten, dan had je bij tijd en wijle vast en zeker enige zingeving kunnen ontdekken, maar de inhoud zou evenzo een herhaling van partijpolitieke zetten zijn geweest.
In een column op TilburgZ gaf Arjen Roos (LST ) uiting aan deze oppositiewoede onder de Kuiperiaanse titel 'Schaamteloze propaganda voor de Mall'. En als een stier (huh...?) op een rode lap draafde Tine van de Weijer (PvdA) op, om de belangen van het college, of op zijn minst die van de PvdA te behartigen. En u begrijpt het al, de retoriek in dit blogdebat was weer eens niet van de lucht.

Het grootste gelijk was aan van de Weijer. Niet vreemd natuurlijk, want het gelijk schurkt zich immers graag aan de zijde van de macht.
Terecht stelde van de Weijer vast dat het artikel "op een heel neutrale en genuanceerde manier heel sec verslag (doet) van de uitslag van een democratisch genomen raadsbesluit en de overwegingen daarbij van degenen die in meerderheid dit voorstel steunden."
Vooral dat laatste deed de woede bij de oppositie ontsteken: "Waarom mochten wij niet aan het woord komen? Waarom alleen die nipte raadsmeerderheid?"
Door deze uitsluiting was volgens Roos de democratie een bruusk halt toegeroepen. Niet van retoriek ontbloot fulmineerde deze dat "in de hedendaagse opvatting van de democratie respect voor (en niet het onderdrukken van) minderheden besloten is. Jij interpreteert democratie in de trant van de dictatuur van het proletariaat (of lees: PvdA)".

Hans van de Ven, het was hem toevertrouwd, heeft inderdaad een alleszins helder artikel geschreven. Duidelijk werd in ieder geval hoe de drie collegepartijen - PvdA, SP en VVD - zich verhouden tot het fenomeen Mall.
Maar neutraal is hier niet het juiste woord. Zonder omhaal haalt van de Weijer deze door haar benoemde kwalificatie direct weer onderuit door, zij het niet met zoveel woorden, te stellen dat een meerderheidsbesluit de basis vormde van het gewraakte artikel.
De voorlopige tussenstand in het blogdebat was dan ook 1-1. Maar Roos bleef zeuren bij de scheidsrechter en persisteerde in zijn conclusie: hier was sprake van schaamteloze propaganda voor de Mall.

Terecht, maar te laat, bracht van de Weijer ter sprake dat er inderdaad sprake was van promotie -  om begrijpelijke redenen gebruikte zij niet de term propaganda - omdat Tilburg Magazine "nu eenmaal geen journalistieke uitgave is, geen onafhankelijk opinieblad, maar het format heeft van een stadsmagazine, dat zich ten doel stelt de stad te promoten."
Punt niet toegekend, want weliswaar nog net in blessuretijd gescoord, maar nét over de rand van buitenspel.
Want hier begon in Tilburg Magazine de schoen te wringen. Als hoofd voorlichting had ik vanuit diezelfde doelstelling - promotie van de stad - voor een andere redactionele opzet gekozen. Omdat de komst van een Shopping Mall immers zoveel tegenstrijdige gevoelens oproept, niet alleen in Tilburg, maar in heel Brabant. Omdat er zoveel tegenstrijdige belangen in het geding zijn op terreinen als economie, milieu, stadsontwikkeling en regionale structuurontwikkeling. En omdat er ook sociale, culturele en moreel-ethishe aspecten om de hoekvlag komen kijken. Ik zou gekozen hebben voor een meer journalistieke aanpak.
Nee, niet naast de drie collegepartijen ook nog eens alle oppositiepartijen aan het woord laten.
Integendeel, vanuit promotioneel standpunt (lees hier uitdrukkelijk niet een Mall-promotioneel standpunt) juist níet te kiezen voor een partijpolitieke invalshoek.
Vreeman aan het woord laten, zou een optie zijn geweest, ware het niet dat ook hij al teveel partijpolitiek belast is en - in onderhavig dossier waarin hij bepaald niet kleurloos en neutraal overkomt - nog maar moeilijk de rol van wijze burgervader op zich had kunnen nemen.

Een andere invalshoek ware verstandiger geweest: die van de bedreigingen én kansen die de komst van een Shopping Mall met zich meebrengt.
Te beginnen met een overzichtelijke opsomming van bezwaren tegen de komst van de Mall. Bij monde van betrokkenen, belanghebbenden en ter zake kundigen.
Vervolgens een dito opsomming van kansen die de komst van de Mall Tilburg biedt. Bij monde van betrokkenen, belanghebbenden en niet in de laatste plaats ter zake kundigen.
En wellicht zou ik heel kort en bondig de standpunten van College en alle raadspartijen hebben samengevat.

Want het is een feit: Tilburg Magazine is en blijft een promotioneel blad. En er is in heel Nederland geen stadsblad van enige allure te vinden dat in haar kolommen in uitgebreide vorm het politiek gekrakeel publiceert, met alle bijbehorende politieke retoriek, geneuzel, ideologische statements en wat dies meer zij.
In de showroom van alle promotionele stadsbladen worden - terecht en begrijpelijk - met name de nieuwste modellen gepresenteerd van wat de stad bewoners, investeerders en bezoekers te bieden heeft. Of op termijn wil gaan bieden natuurlijk. Op het gebied van wonen, werken, recreëren, architectuur, cultuur, enfin, noemt u maar op. En in de vitrine toon je dan niet - ook al was deze uitgave van Tilburg Magazine feitelijk een Kerstnummer - een herhaling van een sneeuwballengevecht dat al maanden geleden heeft plaatsgevonden in de vergaderruimten van het stadhuis.

Het TM-artikel beantwoordde vanuit deze optiek nauwelijks aan haar doelstelling - stadspromotie - omdat de verpolitiekte redactionele opzet bij voorbaat zou ontploffen in een politieke stellingenoorlog. Een moddergevecht waar heel Brabant vanuit diverse politieke, stadsbestuurlijke en bedrijfs echelons inmiddels gnuivend van was gaan meegenieten en de komende tijd zeker nog van gaat nagenieten.
Nogmaals, een meer journalistieke, niet-verpolitiekte aanpak zou in het licht van de weerbarstigheid van het onderwerp, niet hebben misstaan.
De promotionele waarde had er uit kunnen bestaan dat een stad als Tilburg het juist aandurft om in een stadspromotiemedium álle aspecten van een Shopping Mall te belichten. Kortom, de voors én de tegens. Met in de etalage een volkomen unicum: een besluitvormend referendum. En, niet de minst promotionele waarde: het huidige politiek gekrakeel voor het oog van heel Brabant zou - weliswaar tijdelijk, want alle kruit is natuurlijk nog voor geen enkele partij helemaal verschoten - zijn voorkomen.
Maar ach, ieder nadeel hep zijn voordeel. Want voor de liefhebbers kan ik al vast verklappen dat het in 2009 - om met Geert van de Kamp van Omroep Brabant te spreken - "weer ouwerwets tumultueus wordt in de Tilburgse gemeenteraad".