Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

Daad van Liefde



In de week voor kerst reageerde ik geschokt en emotioneel op een bericht in de krant. Voor mij was het al weken oud nieuws dat ergens lag weg te rotten. Ik was opgelucht dat de doofpot, informatie was geworden. Maar ook al weken lang zo verbaasd over de stapeling van bizarre afwegingen. Er sprak geen enkel gevoel, liefde voor Tilburg of liefde voor mensen uit. Geen trots op de verhalen van de stad, geen zoektocht naar kansen. Ik zag alleen een kille pennestreek, gezet op een werkkamer met hoogpolig tapijt en een pak in de kast die tegen de prijs van veertig miljoen eenmalig is gedragen. Het besluit dat afgelopen jaar in Tilburg werd voorbereid, om Sociaal Eethuis De Pollepel na 34 jaar te sluiten, druist zo in tegen alles waar ik voor sta. Ik heb me sufgeblogd, hier en hier en hier.

Donderdag 8 januari, een paar dagen voor de finale, na een bijeenkomst met Hart van NL en protesten voor de vrijheid van meningsuiting door mensen die daar veelal niets van begrijpen, op de Korte Heuvel in Tilburg.

Maar vooral ook de energie opgepakt die vrij kwam naar aanleiding van die impulsieve hartekreet. Een golf van liefde en hoop en moed spoelde door de Tilburgse facebookstraten. En met een vraag aan mij, wil jij het regelen? Dus ik stapte anderhalve dag later, de maandag voor kerst, in de auto van Hans Smolders. Want met hem doe ik dit soort dingen dan, dan gaan we op pad. Mensen wilden geld overmaken, mensen wilden actie voeren. Zo belandden we dus bij broodpater Poels in de huiskamer.

Op de vraag wat hij er nou van vond dat De Pollepel over zes weken zou sluiten, hebben we smakelijk zitten lachen om zoveel domheid, treurigheid en onbegrip. Dat is wel haast zo hopeloos, dat als je daar serieus over na gaat denken, dan vertrek je naar de hei. Dan maar lachen, heel hard, met veel leedvermaak en ook wel spijt om zoveel verspild talent. En opgebouwd kapitaal. Conclusie van onze ontmoeting was dat broodpater Poels nog wel wat ruimte had op zijn bankrekening en nog meer ruimte in zijn hart voor De Pollepel. De Pollepel die staat voor waardigheid, menswaardigheid, gelijkwaardigheid, aardigheid…

Vanaf dat moment werd die golf van liefde een zee. In minuten werd de Red-De-Pollepel-actiepagina gevonden door partijen als de Quiet500 en vrijwilligers van de stichting Broodnodig. Achteraf is gebleken dat dat louter op toeval berustte, er had niemand een telefoontje gepleegd.

Op social-media ontstond binnen een dag een gemeenschap van meer dan 1000 Tilburgers. Op dit moment raakt het de 2500 mensen. Brabants Dagblad en Omroep Brabant volgden ons geïnteresseerd. Pollepelselfies werden een hit. We, want dat werd het inmiddels, wie me vraagt wie we is, dan rest het antwoord: wij de ongeorganiseerden, we deden ons best zoveel mogelijk mensen te betrekken en te informeren. Er ontstond een keten van ongeorganiseerde hulp. Van Georganiseerde Weldaad tot Tillywood. Sommigen van ons willen nog niet dood bij elkaar in dezelfde ruimte zitten. Maar wel zij aan zij strijden voor liefde en waardigheid.

En zo geschiedde. Na een periode van enorm veel burgerkracht en een pijnlijk zwijgen of juist pijnlijk technocratische uitspraken van het college van burgemeester en wethouders van onze mooie stad. Met in schril contrast zoveel mensen die zich verantwoordelijk tonen voor hun medemens.
Ik zal ook niet snel vergeten hoe de journalist van Hart van Nederland erop stond dat het argument van financiële zelfredzaamheid centraal gesteld zou worden. Een eethuis draagt niet bij aan de doelstelling van financiële zelfredzaamheid. Dat was de quote die hij in zijn handen had, en weer werd er veel gelachen.

Maandag toonde de stad zich sterk en moedig, met zoveel mensen liepen we naar het Stadhuis. Met zoveel moeite besloot de gemeenteraad om na te willen denken over de vraag of De Pollepel niet heel misschien een heel klein beetje ook iets gemeenschappelijks is. Een beetje van de burgers, een beetje van de gasten en de dragers en omdat je je Tilburgers vertrouwt, doe je er ieder jaar een leuk kerstpakket bij (in plaats van nog zo’n kerst als die van 2014). Gewoon uit aardigheid, gelijkwaardigheid, menswaardigheid, waardigheid…

Die misschien geeft extra tijd. Een nieuwe tijd. Zoveel liefde en verantwoordelijkheid, zoveel mensen. Zoveel talenten. Ik heb mijn daad van liefde neergezet. En ga nu verder op mijn pad.

Er zijn veel mensen die veel meer talent hebben voor de volgende stap. Om De Pollepel uit de kluwen, modderpoel en bestuurlijke spaghetti te trekken. En er zijn zoveel mensen met zoveel liefde en vertrouwen en wil, dat ik ook weet dat er nieuwe handen zijn voor #reddepollepel. Want we zijn een koor, de pollepel gaat door! Ik schaar mij in dat koor. En ga ook weer op andere plekken zingen.

Er liggen meer daden te wachten!