Tilburg Virtueel

...in cultuurbreedste zin

Red De Pollepel krijgt 'dikke-ik-vinger'




Red De Pollepel krijgt ‘dikke-ik-vinger’

Het Tilburgs college, op papier het meest sociale ooit, heeft bedacht dat ze binnen een strategie van pappen en nathouden, met als grootste bestuurlijke effect “de stad wordt dan niet boos”, de enorme armoede in Tilburg het beste kan bestrijden. In haar grootmoedigheid stelt het college voor om De Pollepel te financieren uit een meevaller uit Den Haag die eigenlijk bedoeld is om het leed van rijksbeleid voor chronisch zieken en gehandicapten te verzachten. Dus als ik het goed begrijp zegt dit college van SP, CDA, Groen Links en D66 nu doodleuk:

1: een dikke vinger voor als je chronisch ziek en gehandicapt bent, jouw potje daar gaan we mee schuiven, want Den Haag is vergeten er een verplichting bij op te schrijven.

2: een dikke vinger voor de toenemende armoede in de stad, want we leggen gewoon armoedige, effectloze scenario’s voor. Heilig verankerd in het geloof van financiële zelfredzaamheid. Dat is een koers die al jaren wordt gevaren, en waarbij de statistieken bijna evenredig een armoedestijging laten zien. Nog niet gedacht aan de sociale en psychische problematiek die bij armoede komt kijken. Maar die wordt helemaal buiten beschouwing gelaten, dat is waarschijnlijk een andere portefeuille: zorg denk ik, en hoort dus niet bij het armoedebeleid. Dus dit college kiest voor het slimme pad om de problemen van vandaag op te lossen met de ideeënkracht die de problemen veroorzaken.
Dit college heeft er dus voor gekozen een ambtenaar zinloos werk te laten verrichten binnen een strategie van zelfverkozen blindheid voor de realiteit op straat. Om tegen enorme kosten de bestaande situatie van De Pollepel maar voorlopig in stand te houden: pappen en nathouden dus. Het duurt nog maar 2 jaar voor de volgende verkiezingenkoorts: adem in adem uit zullen ze wel denken op de bestuursvleugel, nog even…

3: dus krijgt Red De Pollepel ook een dikke-ik vinger. Want inderdaad, als je als bestuurder in de wereld en het paradigma leeft dat onze samenleving een ideale is, met kansen voor iedereen, met sociale en warme vangnetten en uitstekende arbeids- en zorgarrangementen; in zo’n wereld kan het natuurlijk helemaal niet bestaan dat je je buitengesloten voelt en er een Pollepel nodig is. Ga maar naar school zeggen ze dan op het stadhuis, we leiden je wel op tot iets zinloos: kansen zat! Ongetwijfeld spreken de wethouders in deze termen over de doelgroep met elkaar. Het lukt hen toch ook op eigen kracht? Voor de dikke-Ik is het toch ook een makkie? Als het voor magere Hein dan niet lukt: eigen schuld, dikke bult. Waarom zou je dan in hemelsnaam nog meewerken met de vrijwilligers van De Pollepel als overheid?
Op het moment dat je dat doet, geef je namelijk ook toe dat de maatschappij niet voor iedereen toegankelijk is, dat niet iedereen op eigen benen kan staan of in staat is een sterk sociaal netwerk te bouwen. Dat toegeven, is een domino in je hele beleid, misschien wel je wereldbeeld. Zelfverkozen blindheid is in dit geval natuurlijk veel makkelijker.


Ik begrijp het allemaal wel, maar in dit geval verkies ik het niet te willen accepteren. Omdat ik vasthoud aan het principe van mensenrechten, waarbij eenieder bepaalde vrijheden heeft, gedachtevrijheden, in gedrag en in keuzes voor het leven. En rechten van bestaan. Daar wordt in het maakbaarheids-idealisme aan voorbij gegaan. Er wordt een norm gehanteerd die niet de mijne is, maar dit is wel de norm waar ik en vele burgers langs worden gelegd. En hoe meer je van de norm afwijkt, hoe meer je wordt geïsoleerd. Of je nu een gelovige bent of arm; of je nu een natuurmens bent of iemand met een hoogontwikkelde moraliteit. De consequenties van het benutten van je vrijheden worden in Nederland vertaald in: eigen schuld dikke bult, had je maar jezelf moeten verloochenen en verstandig moeten zijn. Je moet ook niet in jezelf geloven, maar in de rentegod gekkie, je hebt een verkeerde keuze gemaakt. Dat wordt feitelijk tegen je gezegd. Laat staan de mensen die onvoorstelbare pech in hun leven hebben gehad, zoals een oudere man die bij De Pollepel eet, die heel zijn gezin is verloren bij een ongeluk. Sommige zielen zijn niet meer te repareren, sommig verdriet verteert je van binnen, is dat ook eigen keuze en schuld? Dus ik accepteer het gewoon niet dat een bestuur dat gemeenschapsgelden beheert, maar even in een spreadsheet wat menselijk leed inboekt; waar je even wat collateral damage inboekt bij je risico-afwegingen. In dit werkveld is collateral damage namelijk gewoon een mensenleven en niet de zoveelste gemiste ontwikkeling op een plein of een paar verkeerd bestelde borden.

Ik vraag me dus af of bestuurders zich wel realiseren dat hun handelen direct effect heeft op mensenlevens. Dat ze zichzelf in een positie hebben gewerkt dat ze als mens een verantwoordelijkheid dragen die verder reikt dan hun eigen hypotheek en carrière. Dat je dus niet in doelgroepen kunt spreken, omdat die doelgroep wordt bevolkt met mensen, met namen en verhalen, met liefdes en passies, met ervaringen en noden. Dat zijn geen cijfers in een statistiek. Als er 10% van de Tilburgers in armoede leeft. Dus niet iedere dag een volledige maaltijd tot haar beschikking heeft. Geen nieuwe schoenen kunnen kopen als de oude versleten zijn. Geen nieuwe fiets kunnen kopen als die kapot is en dus ook niet naar afspraken kunnen…Mensen die iedere dag in overlevingsstress zitten, die niet kunnen genieten van die mooie zomerdag (want er zijn geen tshirts voor de kinderen die ze passen), die de deur niet open durven doen in angst voor de volgende deurwaarder; waar de postbode leidt tot hartkloppingen. Realiseert het stadsbestuur zich wel dat als dit cijfer 10% is, er wordt gesproken over een klein dorp van meer dan 10.000 mensen (!). Dat betekent dat er in iedere straat in de stad mensen in nood zijn. Ook bij u in de straat beste SP-wethouder Kokke. Heeft u al gespot wie? Brengt u een deel van uw salaris, of brengt u brood net als Pater Poels, zonder oordeel; maar om de nood te ledigen en mensen kracht te brengen? Weleens geprobeerd deze armoede te leven beste bestuurders, niet één jaar, niet twee jaar, soms gewoon al generaties? Ik kan het iedereen die zichzelf ziet als openbaar bestuurder aanraden. Want weet u wat helpt als armoede het probleem is? Geld. Arme mensen hoeft niet geleerd te worden hoe ze mens moeten zijn, arme mensen hebben gewoon een tekort aan middelen, meer is het meestal niet. De salarissen en kosten die gemaakt worden om mensen uit de armoede te praten kunnen veel effectiever besteed worden: rechtstreeks op de borden van kinderen met honger, rechtstreeks in de handen van vrijwilligers die sociaal leed willen verzachten, maar dat is ongetwijfeld veel te eenvoudig. En ontzegt de mogelijkheid voor de vele mensen met betaalde banen en carrières in de armenbestrijdingssector om zichzelf als sociale en helpende mensen te zien. Daar is immers wel een aanwezigheid van een doelgroep voor nodig, voor hen is het uiterst vervelend als het probleem echt wordt opgelost: dan is er voor hen geen werk of carrièreperspectief meer. Je zult maar aan je eigen succes ten onder gaan in de armoedebestrijding…


Boy Jonkergouw houdt niet van columns...
Voor De Pollepel is het nu de vraag of je wel wílt samenwerken met zoveel harteloosheid en berekening. Wil je wel ondersteuning als die niet van harte is? Zonder overtuiging, zonder empathie. Wil je wel samenwerken met een organisatie die het afgelopen half jaar geen enkele beweging heeft gemaakt om de kant van de gasten en de vrijwilligers te kiezen.

In harde cijfers is er namelijk al anderhalve ton weggelekt naar het in stand houden van de oude, ongewenste situatie. Het stadsbestuur heeft ervoor gekozen de vrijwilligers, gasten en het personeel van De Pollepel nu al langer dan een half jaar in slopende onzekerheid te houden. En de burgers van de stad die uit passie, maar ongeorganiseerd en wellicht ook iets chaotisch, niet te zien staan als ‘participatiepartner’. Voor al die mogelijkheden is niet gekozen. Terwijl dat ook met gemak had gekund.
Afgelopen 12 januari was er gewoon een feit dat De Pollepel zou sluiten. Er was gewoon een feit dat er extra tijd werd gegeven voor een doorstart. Waarom is die doorstart niet aan de vrijwilligers gegeven? Waarom wordt het wanbeleid van La Poubelle en Diamantgroep beloond met pappen en nathouden? Waarom heeft het stadsbestuur niet de kans gegrepen om een vorm van overheidsparticipatie met actieve vrijwilligers vorm te geven? En haar eigen rol daarin te definiëren? Dus echt die overheid op afstand te zijn. Niet een emotionele afstand, maar een afstand uit vertrouwen. Dus minder controle en wantrouwen. Dat is overheid op afstand, niet de emotionele onthechting met je stad en mensen!

Want dan had Red De Pollepel haar gevraagde budget al gehad, waren de middelen niet besteed aan een ongewenste situatie, dan had er al een nieuwe Pollepel gestaan. Hier is allemaal niet voor gekozen. Terwijl de mensen achter Red De Pollepel de gemeente en de SP-wethouder alle ruimte hebben gelaten om die afwegingen zelf te maken, er is hier dus sprake van een bewuste keuze.
De keuze om De Pollepel deel te laten zijn van politiek geharrewar en het tegen elkaar opzetten van belangen en initiatieven die allemaal hun steentje bijdragen aan een menswaardigere stad. Het college kiest op dit beleidsveld niet voor een diepte-investering of een sociale innovatie. Er is geen oog voor helpen, voor het draaglijk maken van ‘pech’ en ‘onmogelijkheden’. Alleen de weg naar financiële zelfredzaamheid schijnt zaligmakend. En de gemeenteraad mag het zeggen, kiezen uit drie keer niets.

Voor Red De Pollepel ontstaat nu een grote gewetensvraag. Met zoveel duidelijkheid van het stadsbestuur over hun visie op mens en bestaan, is het de vraag of daar een samenwerking met een contraire visie in past. Dit stadsbestuur kiest er duidelijk voor alleen haar eigen electorale gemeenschap te vertegenwoordigen en niet pal voor alle mensen in de stad te staan. De Pollepel (als in vrijwilligers, gasten en Poels) staat daar helemaal anders in, die schrijft namelijk geen mensen af en stopt ze ook niet in statistiekjes. In het Poelsiaanse gedachtegoed is geen plaats voor het afkeuren van opvattingen, keuzes of georganiseerd wantrouwen. Daar wordt gewoon geholpen, daar wordt de mens gezien als een mens dat uit vrije wil en onder God keuzes heeft gemaakt en paden heeft bewandeld. En dat gaat niet altijd goed, maar daarmee heeft iemand toch niet zijn rechten op bestaan verspeeld? Het is natuurlijk een hele lastige samenwerking met een partij die daar diametraal anders over denkt. Die wél van mening is dat er verschillen zijn in je bestaansrecht als mens…een enorme gewetensvraag.

Meer over wat er vooraf ging aan Red De Pollepel, hier, hier, hier en hier.
En luister vooral ook nog even naar Boy Jonkergouw...

Door Suzan Fikke